"Tutti i grandi sono stati piccoli ma pochi di essi se ne ricordano."
Hoy te echo de menos y no sabría explicarte exactamente porque.
Quizás es por ese olor inconfundible tuyo.
O por esa sonrisa, que hace que me olvide del mundo.
O por ese brillo en tu mirada.
Quizás sea por esos abrazos que me llevan a mi casa, a mi verdadero hogar.
O por ese beso en aquella estación de tren abandonada.
Quizás sea por la tranquilidad que siento cuando estoy contigo.
O por la calma con la que duermes a mi lado, comparable con la de un niño.
Hoy te echo de menos, pero no se exactamente porque.
Quizás, y sólo quizás porque te quiero, y aún no estás.
Si tu mismo fueses tu hogar y tu cárcel a la vez, ¿te atreverías a gritar en silencio lo que sientes? Si es así, comparte, tenemos algo en común :)
miércoles, 21 de septiembre de 2016
viernes, 9 de septiembre de 2016
Suoi
"Que me queres, amor?"
Pregunto como facía certo poeta hai anos (ou poetisa, non lembro ben).
Que me queres? Porque estás aquí preocupandote por min?
Que me queres? Que foi o que viches en mi? Porque te fixaches en min?
Que me queres?
E aquí me atopo coas mesmas dúbidas que tiña unha poetisa hay centos de anos (ou poeta)
Que me queres?
Que te quero?
Quixen renunciar e, unha vez máis, perdinme nun soño de verán.
Que nos queremos, amor?
Pregunto como facía certo poeta hai anos (ou poetisa, non lembro ben).
Que me queres? Porque estás aquí preocupandote por min?
Que me queres? Que foi o que viches en mi? Porque te fixaches en min?
Que me queres?
E aquí me atopo coas mesmas dúbidas que tiña unha poetisa hay centos de anos (ou poeta)
Que me queres?
Que te quero?
Quixen renunciar e, unha vez máis, perdinme nun soño de verán.
Que nos queremos, amor?
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)