martes, 26 de julio de 2016

Lei 2


Nadie me entiende cuándo lo digo.

Pero dime, ¿Quien no querría despertarse con ella?




sábado, 23 de julio de 2016

Ora

                            "Por la noche todos estamos o un poco cansados, o un poco rotos, o un poco tristes."

Es hora de recoger todos los pedazos rotos que un día estuvieron unidos.

Es hora de pegarlos, de aceptar sus cicatrices y de volver a quererlos como un día hiciste.

Es hora de mimarlos: darle una capa de pintura, otra de barniz y que vuelvan a iluminar y brillar como un día lo hicieron.

Es hora de levantarse, de reconstruírse,, de volver a ser quien eras en esencia, de volver a ser grande y fuerte.

Es hora de volver a creer en ti, de coger impulso y de volar a las estrellas, como un día ya hiciste.

Es hora de barrer toda esa tierra derramada por el dolor. Toda esa tierra seca que te impide seguir creciendo.

Es hora de volver a florecer, de volver a sonreír y, sobre todo, de volver a tener toda esa fuerza que tú tienes, pero que has perdido.

Es hora de comenzar a ser feliz.

martes, 19 de julio de 2016

Mancanza

 "Tutti i grandi sono stati bambini una volta"

Cuesta hablar desde la sinceridad y la humildad, porque eso significa aceptar que aún me importas como persona.

Cuesta admitir que fuiste importante y que muchas de tus palabras aún están presentes.

Cuesta aceptar que tu eras uno de los cambios que se necesitaban para saltar.

Cuesta admitir que ahora, de alguna forma, te echo de menos.

Porque eso significa admitir que aún estás.

Significa admitir demasiadas cosas, que no quiero.

El porque, lo reservo para las paredes de mi habitación.

viernes, 15 de julio de 2016

Scrivere

                                                                                     "Escribir cartas que sabes que nunca vas enviar"

Boa noite,

Facía tempo que non che escribía e xa comezaba a botalo en falta. A verdade e que non teño demasiada novidade, todo está coma sempre: estou de vacacións, con algún traballiño de cando en vez e proxectos novos a piques de comezar. Sabes? O de sempre, do que estas farto de saber.

Está sendo un verán interesante, a verdade. Cada vez coñezome máis a min mesma e doume conta de que xa sabía moitas cousas, só que non as cría como reais. Sabes? Como cando crees que algo é dunha cor aínda que sabes que é doutra. (Non sei se entenderás ben o exemplo).

A verdade, e que precisaba ter estas vacacións máis que nunca. Non só me están axudando a medrar como persoa, senón que tamén me están ensinando quen está ó meu carón. Sabes? As veces quen pensabas que ía estar contigo desaparece, e quen crías que non ías ver ata setembro resulta que che escoita cando estás de baixón as 2 da mañá.

Pero deixémonos de sentimentalismos, ti que tal todo? Como está o teu pequeno canciño? Xa cumpriu o ano?

Teño moitas ganas de verte, espero a túa resposta.

Unha aperta, Maite.

"Cartas sin destinatario"

jueves, 7 de julio de 2016

Ciao 2

                                                                                                                 "Avisa cuando pases por aquí"

Despedirte. Otra vez.

Las despedidas nunca fueron buenas. Nunca se me han dado bien.

Suelen ser tristes. O amargas.

Porque? La pregunta de siempre.

Porque si nunca se me han dado bien no hago más que despedirme?

"Ojalá vuelvas pronto"- Dije, con una sonrisa en la cara.

Como en marzo, como en noviembre. Como tantas veces que lo he dicho mientras pensaba: porque?

Porque despedirse cuando aún no te he dicho ni un "hola"?

Un ligero y cálido saludo...

...que siempre acaba de manera tan amarga.